چوچرخی من به افکارش بگشتم

ازاین سو تا به آن سو را دویدم

که شاید نامی ازخود را ببینم

بگشتم ذره ذره از  دلش را

تمام بندبند پیکرش را

که شاید ذره ای از خود ببینم

ولیکن هرچه گشتم بی اثر بود

همه افکار یارم غیر من بود

تمام بندبند پیکر و جان

همه خالی زمن پر جز زمن بود

تقدیم به آخرین عشق  

                                          خواب چشمان توراتعبیرکرد

کاش می شد رفت تا بی انتها

                                            تا ببینم عشق چشمان تو را

زندگی لحظه آنی پریدن ها نیست

زندگی تیزی چشمان عقابکها نیست

زندگی با ما نیست

زندگی زیبا نیست

زندگی آهویی ست

                         که به چنگال عقابی گرفتار شدست

زندگی تو هستی

زندگی من هستم

زندگی ما هستیم

شایم پیچکی ست

                          زندگی را گویم

                                                ما هم دیواریم

من و تو خواهش ماندن

زندگی خسته ز تکرار

                                   تا کجا باید رفت؟

 تا ته پوچی و صدر سقوط

یا ته دره ی شیطان زده ی رویاها

من و تو بیداریم

پس چرا هر دستی یک صدایی دارد؟

تک جوابی دارد

من و آهو و تو و ما همه من هستیم

من  همه بر بادیم

خسته ی تکراریم

زخمی چنگ عقابکهاییم

                                          تا کجا باید رفت؟

یه اسیر سر سپرده

پیش چشم تو کی هستم

یه گدا غرورم٬ کاسه ی دستم

                                            تو چرا مرا ندیدی؟

من سکوت اوج فریاد

من همان خسته ی بر باد

من تلاطم یه دردم

من تحمل شکستم

ای که خسته ای مثه من

از تو بیش از همه دردام٬از خودم بیش از تو خستم

زیر بار این همه درد

                            من غرور تکه سنگم ٬گرچه بی صدا شکستم

                                             می به دست لعبتی دادن خوش است

مستی و دیوانگی کردن رواست

                                             آتش عشق نهان گفتن خوش است

قطره قطره شمع جان را ریختن

                                             همچو پروانه به گرد شمع جان دادن خوش است

دل به دریای جدایی ها و درد

                                             قلب سنگی ناب را در سینه جا دادن خوش است

صدای تیک تیک ثانیه شمار زمان به گوش می رسد

پرستو ها کوچ می کنند به دیار آشنایی

گل ها پرپر می شوند

لبخند شقایق بر بو ستان یاران سایه بر می افکند

هر روز شب و هر شب سیاه و سیاه تر

خداوندا:

                پرستوها کوچ می کنند

                                         گل ها پر پر می شوند

ولی حالا چرا؟

چرا در بهار؟ 

آه

                                                پرستوها چه با ناله  

                                                همه رفتند از این خانه

خدایا :

                                               پرستو کن خسته سنگی را

  سرودم برای دل خود و پرستو هایی که کوچ کردند.

درون سینه از آوار درد و این دل سنگم

خداوندا چه بسیارند مستان لگد خورده

که مدهوشند از نامهربانی های سر خورده

سحرگاهان که مستان گرم صحبت با خدای خود

من ویران سرگشته در میخانه گم در خود

من از خام خیال خود که تنهایم به میخانه 

دمی رفتم که بسپارم هوایم را به مستانه

که قبل از ما همه میخانه ای بودن و ما غافل

حاشیه:

از همه عذر می خوام که دیراومدم.در ضمن نبودم ربطی به دانشگاه و دانشجو شدنم نداره.ممنون دایی امین.

هنوزم زنده ام و زنده بودنم خاریست

به تنگ چشمی نامردمی زمانه پرست 

و به حقیقت وجود تو

قسم به آن لحظه که به یاد ندارم زمانش را

و قسم به سکوت

سکوتی که مرا غرق خود کرد

سکوتی که فریادکشان مرا لحظه به لحظه به سوی خود می کشد

قسم به درد

قسم به جدایی

قسم به عشق

و قسم به هر سه با هم

که از تو رسید به

قلبی از سنگ ولی عاشق و ناب

                                               "نگارش به دست         آیناز" 

و دلی جامانده در شب رفته

فانوس دار

ارشد فانوس های خود را

جلوی دیدگان سفید مانده شب به درانتظار

روشن می کند

تا روشنی بخشد روی دیگر سکه را

و فانوس های دیگر را خاموش

و ناپدید کند سوسوی دو فانوس را در آسمان خیال چشمانم

فانوس هایی که هر شب از آغازین تا روشن شدن فانوس بزرگ

را در آسمان چلچراغ خیال خیره به آنهایم

راست چشمم خیره به سنگین فانوسیست

و دیگری به فانوس تنهاییست

که نور وجودش از داغ درونش گلگون گشته

و چشمم دریای فانوس

دلی زگناه می زدایم و تنی تطهیر

به خلوتگه منزل فانوس دار می روم

خاک پایش را مرحم پیشانی پینه بسته ام می کنم

و مثل هر بار از او می خواهم

که فانوس راست چشمم را روشن نگه دارد

سوسوی چشم چپم را همان بس

 که سپیده دم راه منزلت را گم نکنم 

آه...

باز روزی دیگر با غمی شب مانده

باز غروبی دیگر درانتظار شبی دیگر

با غمی روز مانده

باز شبی دیگر با فانوس تنها

با غمی آشنا

 با قلبی از سنگ ولی عاشق و ناب

                                                                         نگارش به دست آیناز 

غصه هایی چه بزرگ

دردلخانه چه دردی٬ چه غمی می بینم

من در این شهر و دیار٬ پی چیزی بودم

پی رازی شاید

پی دردی٬ رنجی٬ لبخندی

پشت این لبخندها

غفلت پاکی بود که صدایم می کرد

پای سنگین قلبی٬ ماندم و باد آمد

گوش به آوا دادم

چه کسی باز فرا خواند مرا؟

تکه ابری آمد

آسمان رعد زد و تیره بگشت

شرشر بارانش

که چه سنگین و گران می بارد

باز صدایی آمد

تیزگوشی به نداها دادم

گفت در وزوز باد

که تویی همدم شبهای سیاه

 آری٬ آری٬ چه کسی

 ازمن سنگین قلب٬ خبری می گیرد

من غم و درد جدایی هستم

که از این شهر و دیار می گذرم

از شقایق خونین دل

پرسشی پرسیدم

که کجا من باشم

آسمان شب رویایی ها تیره تر است

گفت پاسخ که برو

در پی همدم شبهای سیاه

کوه به کوه

سنگ به سنگ گشتم و پیدا کردم

دلشکسته یه سنگین قلبی

و کنون فکر من این است و چنین هم سخنم

که در این شهر و دیار

چه به حالت گشته؟

که تو را صبر همه من داری

بشنو این درد و غمم

که تو هیچی٬ گرچه

دو سرای گیتی٬ هفت اسماء خدا

همه از درد شود٬ من به جان می خرمو

می نشینم پای٬ غم سنگین قلبی

که شکسته

قلبی از سنگ٬ ولی عاشق و ناب

نگارش شده به دست آیناز

می دانم روزی از بودنم خوشحال خواهم شد

(فقط بخاطر او)

آن زمان است که آرزو می کنم

کاش نبودم

نبودنم را سنگین می پرستم (فقط بخاطر او)

و آن زمان است که می فهمم

چه کسی زمانی بیش به یادم دارد

و چه کسی سنگین تر٬ بودنم را خواهد

نگارش شده به دست آیناز

وه چه روزی امروز

به همه خواهم گفت

نيمه ي مردادي گرم و طاقت سوز است

كه خداوند بزرگ

از دل مشتي خاك

از سر حكم برايم بنوشت

و در آن روز كريم

من لم يولد را

به ره خويش فرا مي خواند

كه به همراه دو حور زيبا

بروم در دل آن مبهم تار

گفت آن موقع به من آن رحمان

كه در آن مبهم تار

كوزه هاييست كه بروي همه يك گل ياس

و درون هر يك مشتي خاك

من به همراه دو حور زيبا

رفتم آنجا به آن نقطه ي تار

كوزه هايي ديدم

روي هر يك گل ياس

رو به حوري گفتم

كوزه ام كو؟ كجاست؟

گفت آن كوزه كه تنهاست در آن گوشه ي تار

كه به رويش گل ياسي زيبا

رنگ و رخ باخته است

رفتم آنجا

دست بردم كه برگيرم خاك

ديدمش اندككي خاك درونش پيداست

رو به حوري گفتم

سهم من از همه خاك اين ناچيز؟

پس چرا از بقيه پست تر است؟

گفت هر كس به اندازه ي عمر

خاك در كوزه ي جان ريخته اند

اشك و خون ريختم از گوهر تن

آن يكي را بدهيد

خاك آن بيشتر است

گفت دير است

هيچ مجالي اينجا نيست

خاك بردار

زمان سفر است

سفري در تن تبدار زمان

و به اندازه ي آن مشتي خاك

جاده تاريك و خطر در ره توست

روشني بايد جست

خاك برداشته رفتم به در خانه ي دوست

گفت اين است وجود و تن تو

برو اي بنده نا فرمانم

كه همين اندك خاك

يك زمان

بازستاندن سخت است

و من از تو آن روز

پاسخي خواهم خواست

پاسخي چندان سخت

و همين خاك زباني دارد

به بد و خوبي اين پاسخ تو

اينك اما تو برو

سرنوشتت گفتم

و نهادم در تو

قلبي از سنگ ولي عاشق و ناب

و در اين صبح لطيف مرداد

آمدم در دل اين خاك غريب

پا نهادم به سراي دنيا

قلبي از سنگ ولي عاشق و ناب

                                      نگارش شده به دست آیناز

۰حاشیه ـ سلام به همه دوستان گل،راستی امروز تولدمه میدونم هدیه نگرفتین ولی عیبی نداره

به زودی می یام